Psychische stoornissen, overspannen & ADD

13663643_1273472499359571_2133834156_o

Daar zit ik dan, op m’n balkon, 20 jaar en balancerend op het randje van overspannen en een burn-out. Gefrustreerd omdat het voelt alsof mijn lichaam mijn geest in de steek laat. Ik sta aan het begin van mijn leven en ik heb de ambitie om 1000 dingen te doen, maar wanneer ik een dag op het terras zit met vrienden lig ik vervolgens twee dagen als een dood vogeltje op de bank. Ondanks dat je steeds vaker hoort en leest over jongeren met depressies, stoornissen, een burn-out etc. blijft er voor mijn gevoel een taboe overheersen. Ik heb dan ook lang getwijfeld of ik dit artikel wilde schrijven, maar ook tijdens en na het schrijven – en het herschrijven – bleef de twijfel om dit online te zetten groot. Het is een bold move om zomaar even je persoonlijke struggles op het internet te zetten, open en bloot voor de wereld om te lezen. Het maakt me best bang om te denken aan de oordelen die er zullen zijn, om te stoppen met verschuilen wat ik zo lang heb gedaan, maar ergens wil ik het ook wel delen. Ondanks mijn onzekerheid vind ik dat dit niet iets is waar je jezelf voor zou moeten schamen, of waar een taboe op zou moeten zitten. Bereid je voor op een uitgebreid artikel waarin ik de afgelopen acht jaar van mijn leven door loop.

Het perfecte schijnleven van een influencer

Wanneer je gaat bloggen komt er automatisch veel over jezelf op internet. Je kan er natuurlijk voor kiezen om anoniem te blijven, er zijn genoeg bloggers die dat doen, maar voor mij was dit geen optie. Mijn blog is altijd al iets geweest waar ik mezelf op wilde zijn. Waar ik mijn mening, visie en ervaringen wilde delen vanuit mijn perspectief en een persoon wilde zijn in plaats van een nummer of een htlmcode. Naar mate dat ik langer blogde kreeg ik meer volgers, jongeren, volwassenen, bekenden en onbekenden. Ik kreeg op een dag een privé berichtje op Instagram van een meisje die mij al een tijdje volgde. Ze vertelde dat ik een voorbeeld voor haar was, mijn leven leek haar zo geweldig en ze wilde net zoals mij worden. Zij was niet de laatste die mij een berichtje stuurde om dit grote compliment te geven, maar tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet hoe ik mezelf daarbij moet voelen. Het is zeker een groot compliment, mijn blog is een hobby en het is heel speciaal dat er zo veel mensen zijn die er plezier in hebben om mijn artikelen te lezen en foto’s te bekijken op instagram, dat ze wegdromen bij deze posts en denken: ‘Dit wil ik ook.’ Maar anderzijds voel ik mezelf schuldig. Net als ieder ander zet ik alleen de mooie en leuke dingen online. Als ik een rot dag heb en de hele dag chagrijnig en ongedoucht op de bank series lig te kijken, inclusief stemmingswisselingen van hier tot Tokio, zet ik geen selfie op Instagram. Ik heb al eens eerder persoonlijke artikelen geschreven waarin ik vertelde over mijn struggles, maar nooit met details of een uitgebreid verhaal. Ook nu zal ik niet alle omstandigheden tot in details vertellen, want ik vind dat niet heel mijn leven op het internet hoeft te staan, en zeker niet het leven van de mensen om mij heen. Maar ik leef niet op een roze wolk, helaas, en door dit nu toch online te zetten hoop ik een aantal volgers te kunnen helpen en hoop ik dat sommigen oplossingen zullen vinden in wat ik tot nu toe heb geprobeerd of de stap durven te maken om hulp te zoeken. God knows I’m not the only one.quote1Mijn lichaam gaf me geen keuze meer

Ik was 12 jaar, ging naar de middelbare school en de wereld stond voor mij open. Een moment waar vrijwel iedere basisschool leerling naar uit kijkt. Toen wist ik nog niet wat er de opvolgende acht jaar allemaal ging gebeuren. Achteraf was dit het begin van een ellendige periode. Ik ben inmiddels 20, bezig met mijn tweede HBO studie en ik zou deze zomer full-time stage gaan lopen. Niet omdat ik dit van school moest doen, maar omdat ik het zelf graag wilde. Na 1,5 week ben ik met deze stage gestopt. Ik stond op het perron van Rotterdam Centraal te wachten op de trein en zakte bijna door mijn benen. Ik stond te trillen, te draaien en het werd zwart voor mijn ogen. Ik had de afgelopen tijd alle signalen genegeerd en mijn lichaam kon het niet meer aan. Ik stond op het punt om een burn-out te krijgen. Aangezien dat dit voor mij niet de eerste keer is dat op dit randje zit wist ik wat mij te doen stond. Een paar dagen later ging ik in gesprek op mijn stage en besloot ik te stoppen. Nu zit ik voor het eerst in ongeveer 6 jaar thuis tijdens een vakantie. Ik heb nu sinds mijn 13e een bijbaantje en iedere vrije week die ik had werkte ik. Tot mijn 17e ging ik ieder jaar nog op vakantie, maar ook dit zit er de laatste jaren niet in. En nu zit ik thuis, overspannen te zijn. Wanneer ik een paar dagen bij mijn vriend in Antwerpen ben, zit ik de rest van de week als een dood vogeltje op de bank. Niet omdat we daar nou zoveel doen, want verder dan het terras komen we vaak niet..

 

Hyperventileren, paniek-, angst- en functiestoornissen

Dit gebeurd natuurlijk niet van de een op de andere dag. Het begon met paniekaanvallen en een angsstoornis rond mijn 13e. Waar ik compleet in paniek ’s avonds naar beneden kwam, op de bank lag te hyperventileren, terwijl mijn moeder de huisartsenpost belde. Het heeft lang geduurd voordat ze erachter kwamen wat ik ‘mankeerde’, waarom ik meer dan regelmatig een paniekaanval had, dagenlang ziek thuis bleef omdat ik gewoon geen energie had om ook maar iets te doen. In de tussentijd werd er gedacht dat ik pfeiffer had, maar dit is nooit met zekerheid vast gesteld, heb ik kinkhoest gehad en was mijn immuunsysteem eigenlijk altijd al laag. Dat zorgde ervoor dat ik meerdere malen per jaar, jaren lang, thuis op bed lag met hevige keelontsteking. Er werd regelmatig gedacht dat ik gewoon een ongemotiveerde, luie puber was die geen zin had om naar school te gaan. Dit was jaren voordat ik de stempel ADD kreeg. Ik kan het nog steeds niet uitleggen en ook voor mezelf blijft het raar klinken, maar ADD zorgt er nou eenmaal voor dat je soms niet vooruit te branden bent. Je komt grandioos te laat en leg dan maar eens uit dat je dat niet bewust doet. Dat je niet bewust nog een uur blijft snoozen voordat je je bed uit kan en de tijd vergeet als je jezelf klaar maakt voor school of werk. Wanneer iemand dat tegen mij zou zeggen verklaar ik diegene ook voor gek, maar toch gebeurt het mij iedere keer weer.quote2De horror combinatie van bindings- en verlatingsangst

Achteraf is het allemaal zo logisch, maar in het moment heb je het vaak niet door. De vragen ‘Waarom heb ik dit niet zien aankomen?’ en ‘Wat is er aan de hand met me?’ zijn ontelbaar vaak door mijn hoofd gegaan. Achteraf zijn het onwijs veel kleine, maar ook grote factoren, die hebben meegespeeld. Ik was 5 toen mijn ouders gingen scheiden, ik kan mezelf daar dus niks van herinneren. Behalve dat ik een smarties-ijsje kreeg toen we aankwamen bij legoland, de laatste vakantie dat mijn ouders bij elkaar waren. Maar ik heb zo lang ik mezelf het kan herinneren een wisselende relatie gehad met mijn ouders, waarna ik op mijn 15e ging verhuizen van mijn moeder naar mijn vader en hier na twee jaar alweer spijt van had. Ik kreeg vrij vroeg een serieuze relatie, die na genoeg problemen die verder privé blijven eindigde in dezelfde week dat mijn overgrootoma overleed. Tegen de tijd dat ik 16 was had ik twee familieleden verloren en hadden drie bekenden, van mijn leeftijd, zelfmoord gepleegd. Ik was twee keer van niveau gewisseld op de middelbare school, heb in het begin de nodige problemen gehad met mijn vader, die werden opgevolgd door problemen bij mijn moeder thuis waarna ik dus besloot te verhuizen. Toen uiteindelijk de relatie tussen mij en mijn moeder was hersteld volgde nieuwe problemen met mijn vader en stiefmoeder. Die er uiteindelijk voor hebben gezorgd dat ik de keuze heb gemaakt op mezelf te gaan wonen. Aangezien dat het mijn keuze is geweest persoonlijke dingen online te zetten en niet die van de mensen om mij heen, ga ik hier verder ook niet over uitweiden. Er zijn uiteindelijk altijd meerdere verhalen in dit soort situaties en buiten dat het privé is, vind ik het ook niet mijn plaats om één kant van het verhaal hier online te zetten. In de tijd dat ik bij mijn vader woonde werd er een kwaadaardige tumor gevonden bij mijn beste vriendin, die na anderhalf jaar, hoe sterk ze ook was en hoe hard ze ook heeft gevochten, het gevecht niet meer aan kon. Dit zorgde er onder andere voor dat mijn angsstoornis nog erger werd en ik het dieptepunt van de depressie die ik toen had bereikte. Ik durfde niemand meer dichtbij te laten omdat er in vijf jaar, vijf mensen die dicht bij mij stonden waren overleden. Wanneer je hoofd in zo’n staat is ga je twijfelen aan de hele wereld om je heen.

 

De achtbaan van een depressie: pieken, dalen, therapie & medicatie

Toen ik 16/17 was ging ik voor het eerst in therapie. Na ruim vier jaar zag ik in hoe slecht het eigenlijk ging en dat ik zo niet meer door wilde. Dit hielp in het begin erg goed, ik begon mezelf beter te voelen en stopte met de therapie. Wat ik toen nog niet wist is dat ik ADD heb. Er is niet veel bekend over ADD bij volwassenen, maar een van de kenmerken zijn dat je gevoelig bent voor een depressie en dat je niet goed filtert. Dit zorgt ervoor dat ik mezelf, onbewust, goed kan wijsmaken dat het goed gaat, ik heb op zo’n moment niet eens door dat het niet goed gaat. Er staat op zo’n moment niet alleen een masker op voor de buitenwereld, maar ook voor mezelf. Tot de emmer overstroomt. Dan komt er bij mij alles uit en zit ik weer in de situatie dat ik het achteraf kon verwachten. Op die momenten voel ik mezelf ook echt goed en ben ik mij er totaal niet van bewust dat alles zich langzaam opstapelt in mijn achterhoofd. Dit gebeurde toen mijn beste vriendin overleed, wat dus uiteindelijk het dieptepunt van mijn depressie werd. Ik stortte compleet in, raapte mezelf redelijk snel weer bij elkaar en begon aan mijn studie bij Academie Artemis. Ik miste haar ontzettend veel, maar verder ging het goed met me. Tenminste, dat dacht ik. Ondertussen ging ik wel opnieuw naar mijn therapeut, maar dit werkte niet meer voor mij. De klik was compleet verdwenen en eigenlijk irriteerde ik mezelf alleen maar aan haar. Dat was het moment dat ik besloot andere hulp te zoeken. Ik wilde wel dat het beter zou gaan, realiseerde mij dat ik iets moest gaan doen, maar wilde niet op zoek naar een andere therapeut om wéér alles opnieuw te vertellen. Ik maakte een afspraak bij de huisarts die mij eerder de keuze had gegeven tussen medicatie en therapie. Toen koos ik voor therapie, maar dit keer vroeg ik om een anti depressiva. Dit moet via een psychiater en ik moest dus eerst onderzocht worden. Uit dit onderzoek bleek dat ik een typisch gevalletje ADD ben. Ik begon met een zoektocht naar de juiste medicijnen dat uiteindelijk 1,5 jaar heeft geduurd. Ritalin werkte prima, maar ik werd er onwijs impulsief van, dacht niks door en moest elke week de dosis verhogen voor hetzelfde effect. Concerta zorgde ervoor dat ik vlak en gevoelloos was met agressieve en boze momenten tussendoor. Niet echt ideaal. Daarna heb ik nog een aantal onbekende medicatie geprobeerd die het ook allemaal net niet waren tot ik bij dexamfetamine terecht kwam. Dit ging een hele tijd goed, maar uiteindelijk moest ik ook daarvan om de paar maanden de dosis verhogen en zorgt dit ook voor de nodige bijwerkingen zoals overmatig zweten, stemmingswisselingen etc.quote4Nieuwe stad, nieuwe studie, nieuw leven

In het tweede jaar van mijn studie aan Academie Artemis stopte ik, ik was doodongelukkig en ben een paar maanden gaan werken terwijl ik op zoek ging naar een nieuwe studie. Ik woonde inmiddels al in Den Haag, voelde mezelf onwijs thuis in deze stad en richtte mezelf op een nieuw leven in een nieuwe stad. Toen ik in september aan de Associate Degree Crossmediale Communicatie begon vond ik mezelf terug. Ik had elke dag zin om uit bed te komen en te gaan doen wat op de planning stond. De studie was helemaal mijn ding, ik maakte mijn huiswerk en haalde hoge cijfers die ik van mezelf niet gewend ben. Ik leerde Anne kennen, wat al snel een hele goede vriendin van mij werd, ging lekker wijntjes doen op het terras en verkende het uitgaansleven van Den Haag. Ik werkte op dat moment niet meer, maar kreeg WW, dus over geld hoefde ik mezelf ook geen zorgen te maken. Daarnaast had ik het onwijs naar m’n zin met de bekende Tinder-app en heb ik een hoop leuke en hilarisch mislukte dates gehad. Totaal niet met de intentie om een relatie te beginnen, ik was inmiddels al 4 jaar vrijgezel en ik vond het wel prima zo, maar wat ben ik dankbaar voor die app. Inmiddels heb ik alweer acht maanden een relatie met mijn lieve vriend Olaf, die ik – je raadt t al – op tinder ontmoet heb. Toen we begonnen met praten dacht ik door zijn bio dat hij in Curacao woonde en gokte ik dat hij even op bezoek was in Nederland. Nu bleek dat hij net terug was van een half jaar stage in Curacao en dus gewoon hier woonde. We hadden al snel een klik en planden een date, die hij vervolgens cancelde. Daarna trok ik m’n stoute schoenen aan, feminist die ik ben, en stelde voor later die avond een drankje te doen. Hij reageerde enthousiast en ik zei een paar uur later weer af. Twijfels, vooroordelen, precies die ene week in de maand, nee.. Ik zag het toch niet zitten. Uiteindelijk bleek drie keer scheepsrecht te zijn en al mijn twijfels en vooroordelen verdwenen toen we een week later alsnog onze eerste date hadden. Kort daarna kreeg ik weer een bijbaantje waar ik onwijs veel plezier in had en ik was onwijs gelukkig. Ik had de perfecte studie gevonden, een heerlijk studentenleven, ik zat in de roze wolk fase van het verliefd zijn en had een leuke bijbaan. Ik had m’n leven terug op de rails gekregen en kon niet trotser zijn.

 

Een vrije val in een diep dal

Herstellen van een depressie en allerlei stoornissen gaat nooit in een keer. Dit is iets wat jaren duurt en zelfs wanneer je denkt er vanaf te zijn ben je nog bezig met herstellen. Dit heb ik jammer genoeg hardleers moeten ontdekken. Dit kwam onder andere door een ander kenmerk dat ver bovenaan het lijstje staat bij ADD: hyperfocus. Wanneer je ADD hebt en je vind iets leuk of interessant ga je er helemaal op in, of in door, hoe je het noemen wilt. Ik was op dit moment compleet gefocust op te veel dingen. Ik richtte mezelf de volle 100% op mijn studie, op mijn relatie, op het studentenleven en mijn nieuwe werk bij Ici Paris. Bij elkaar opgeteld was ik dus voor de volle 400% aan het leven. Zo’n 300% te veel dus. Maar ik was gelukkig, gemotiveerd en vrolijk, dus hoe kon ik weten dat het niet goed was? Ik voelde me toch goed? In november zei ik al vaker stapavondjes af en ging ik steeds minder leuke dingen doen met vriendinnen. In december merkte ik dat het me fysiek begon te slopen. Ik werkte veel, ging naar school en in de vakantie was ik welgeteld 4 dagen vrij. Kerst, oudjaarsdag en nieuwjaarsdag. Werken in een luxe parfumerie tijdens de decembermaand is simpelweg keihard knokken en net als vorig jaar bij Douglas, stond ik deze kerst met keelontsteking bij Ici Paris te bikkelen. Olaf en ik kregen vaker discussies en binnen een maand hadden we onze eerste ruzie te pakken. De twee maanden erna bleef dit zo door gaan en kwam ik er zo eigenlijk na een knallende ruzie achter dat het helemaal niet goed ging en ik er weer doorheen zat. Door het faillissement van de V&D raakte ik mijn baan kwijt en dat was voor mij de druppel. Mijn emmertje stroomde weer over en alles kwam eruit. Ik had regelmatig discussies met mijn vriend, een hele lijst aan herkansingen voor mijn studie, mijn stemmingswisselingen waren intens, ik had geen inkomsten meer uit een bijbaan en met de gedachte snel weer een nieuwe baan te hebben – wat dus niet gebeurde – gaf ik te veel geld uit. Hierdoor kwam er nog wat financiële stress bij kijken en deed ik op een gegeven moment door een tekort aan energie én geld helemaal geen leuke dingen meer met vriendinnen. Ik merkte dat het gewoon even weer niet ging.
quote3

Het resetten van je hersenen: neurofeedback en cognitieve gedragstherapie

Ik ging op zoek naar een oplossing. Iedere keer moest ik weer met mijn medicijnen omhoog om hetzelfde effect te houden. Daarbij komt ook nog eens kijken dat ik deze medicijnen zo ongeveer de rest van mijn leven nodig zal hebben en ik eigenlijk vanaf het begin al tegen medicatie was. Het blijft vreemd voelen om pillen te slikken om mezelf beter te voelen.. Een andere reden dat ik er eigenlijk op tegen ben, is omdat medicatie helpt voor de symptomen maar niet de oorzaak. Dus je zal het probleem nooit helemaal oplossen. Een paar maanden geleden vond ik een nieuwe soort therapie, neurofeedback. Ik vond een fijne therapeute in Den Haag die dit combineert met cognitieve gedragstherapie. Dit betekend dat ik wekelijks een uur met haar praat, het is te vergelijken met een afspraak bij een gewone psycholoog, maar hierbij geeft zij mij oefeningen om te helpen filteren en anders te leren voelen. Een probleem wat ik ervaar bij ADD is dat filteren heel lastig voor mij is. Normaal gesproken wanneer je informatie binnen krijgt filteren je hersenen dit automatisch, bij mij gebeurd dit niet. Je zou kunnen zeggen dat alle informatie bij mij op hetzelfde niveau binnen komt. Een product dat uitverkocht is bij de supermarkt is voor mij bij wijze van spreken net zo erg als horen dat iemand ernstig ziek is. Op het moment dat ik dit hoor moet het eerst gefilterd worden voordat ik hier een realistische gedachte of een reëel gevoel bij heb. Dit kost veel energie, maar omdat ik er inmiddels al een aantal jaar ervaring mee heb weet ik het van mezelf en kan ik tegenwoordig, onder andere door deze therapie, van te voren goed inschatten wat wel en wat niet reëel is. Daarna heb ik een half uurtje neurofeedback, dit is een hersentraining die de verschillende hersendelen die uit balans zijn – ofwel mijn hele hersenen – terug in balans brengt. Hierover schrijf ik later misschien een ander artikel, want dit heeft te maken met het opnieuw vormen van je hersenen, anders leren denken en voelen en als ik zo eens kijk naar het aantal woorden van dit artikel geloof ik dat ik ondertussen beter een boek kan gaan schrijven. Wanneer ik (bijna) klaar ben ga ik beginnen met het afbouwen van mijn medicijnen en hopen dat ik eindelijk met een goed gevoel door het leven kan, zonder alle bijwerkingen van de medicatie en mijn tienerjaren achter me kan laten.

 

Het is een onwijs lang artikel geworden en ondanks mijn twijfels en zenuwen om dit online te zetten is het ook wel fijn om het een keer op te schrijven. Ik hoop natuurlijk niet dat er lezers zijn die zich hierin herkennen, maar als ze er zijn hoop ik wel dat ook jullie hier iets aan hebben. Voor nu ga ik eerst nog even genieten van mijn vakantie, want over een paar weken is het alweer tijd om terug naar school te gaan.. Ik hoop dat ik snel weer wat fitter ben en meer energie over heb om te bloggen, maar voor nu zal het nog een tijdje rustig blijven op mijn website.

 

Heel veel liefs,

Danique

 

Psychische stoornissen, overspannen & ADD

Daar zit ik dan, op m’n balkon, 20 jaar en balancerend op het randje van overspannen en een burn-out. Gefrustreerd omdat het voelt alsof mijn lichaam mijn geest in de steek laat. Ik sta aan het begin van mijn leven en ik heb de ambitie om 1000 dingen te doen, maar wanneer ik een dag op het terras zit met vrienden lig ik vervolgens twee dagen als een dood vogeltje op de bank. Ondanks dat je steeds vaker hoort en leest over jongeren met depressies, stoornissen, een burn-out etc. blijft er voor mijn gevoel een taboe overheersen. Ik heb dan ook lang getwijfeld of ik dit artikel wilde schrijven, maar ook tijdens en na het schrijven – en het herschrijven – bleef de twijfel om dit online te zetten groot. Het is een bold move om zomaar even je persoonlijke struggles op het internet te zetten, open en bloot voor de wereld om te lezen. Het maakt me best bang om te denken aan de oordelen die er zullen zijn, om te stoppen met verschuilen wat ik zo lang heb gedaan, maar ergens wil ik het ook wel delen. Ondanks mijn onzekerheid vind ik dat dit niet iets is waar je jezelf voor zou moeten schamen, of waar een taboe op zou moeten zitten. Bereid je voor op een uitgebreid artikel waarin ik de afgelopen acht jaar van mijn leven door loop.

Het perfecte schijnleven van een influencer

Wanneer je gaat bloggen komt er automatisch veel over jezelf op internet. Je kan er natuurlijk voor kiezen om anoniem te blijven, er zijn genoeg bloggers die dat doen, maar voor mij was dit geen optie. Mijn blog is altijd al iets geweest waar ik mezelf op wilde zijn. Waar ik mijn mening, visie en ervaringen wilde delen vanuit mijn perspectief en een persoon wilde zijn in plaats van een nummer of een htlmcode. Naar mate dat ik langer blogde kreeg ik meer volgers, jongeren, volwassenen, bekenden en onbekenden. Ik kreeg op een dag een privé berichtje op Instagram van een meisje die mij al een tijdje volgde. Ze vertelde dat ik een voorbeeld voor haar was, mijn leven leek haar zo geweldig en ze wilde net zoals mij worden. Zij was niet de laatste die mij een berichtje stuurde om dit grote compliment te geven, maar tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet hoe ik mezelf daarbij moet voelen. Het is zeker een groot compliment, mijn blog is een hobby en het is heel speciaal dat er zo veel mensen zijn die er plezier in hebben om mijn artikelen te lezen en foto’s te bekijken op instagram, dat ze wegdromen bij deze posts en denken: ‘Dit wil ik ook.’ Maar anderzijds voel ik mezelf schuldig. Net als ieder ander zet ik alleen de mooie en leuke dingen online. Als ik een rot dag heb en de hele dag chagrijnig en ongedoucht op de bank series lig te kijken, inclusief stemmingswisselingen van hier tot Tokio, zet ik geen selfie op Instagram. Ik heb al eens eerder persoonlijke artikelen geschreven waarin ik vertelde over mijn struggles, maar nooit met details of een uitgebreid verhaal. Ook nu zal ik niet alle omstandigheden tot in details vertellen, want ik vind dat niet heel mijn leven op het internet hoeft te staan, en zeker niet het leven van de mensen om mij heen. Maar ik leef niet op een roze wolk, helaas, en door dit nu toch online te zetten hoop ik een aantal volgers te kunnen helpen en hoop ik dat sommigen oplossingen zullen vinden in wat ik tot nu toe heb geprobeerd of de stap durven te maken om hulp te zoeken. God knows I’m not the only one.

Mijn lichaam gaf me geen keuze meer

Ik was 12 jaar, ging naar de middelbare school en de wereld stond voor mij open. Een moment waar vrijwel iedere basisschool leerling naar uit kijkt. Toen wist ik nog niet wat er de opvolgende acht jaar allemaal ging gebeuren. Achteraf was dit het begin van een ellendige periode. Ik ben inmiddels 20, bezig met mijn tweede HBO studie en ik zou deze zomer full-time stage gaan lopen. Niet omdat ik dit van school moest doen, maar omdat ik het zelf graag wilde. Na 1,5 week ben ik met deze stage gestopt. Ik stond op het perron van Rotterdam Centraal te wachten op de trein en zakte bijna door mijn benen. Ik stond te trillen, te draaien en het werd zwart voor mijn ogen. Ik had de afgelopen tijd alle signalen genegeerd en mijn lichaam kon het niet meer aan. Ik stond op het punt om een burn-out te krijgen. Aangezien dat dit voor mij niet de eerste keer is dat op dit randje zit wist ik wat mij te doen stond. Een paar dagen later ging ik in gesprek op mijn stage en besloot ik te stoppen. Nu zit ik voor het eerst in ongeveer 6 jaar thuis tijdens een vakantie. Ik heb nu sinds mijn 13e een bijbaantje en iedere vrije week die ik had werkte ik. Tot mijn 17e ging ik ieder jaar nog op vakantie, maar ook dit zit er de laatste jaren niet in. En nu zit ik thuis, overspannen te zijn. Wanneer ik een paar dagen bij mijn vriend in Antwerpen ben, zit ik de rest van de week als een dood vogeltje op de bank. Niet omdat we daar nou zoveel doen, want verder dan het terras komen we vaak niet..

Hyperventileren, paniek-, angst- en functiestoornissen

Dit gebeurd natuurlijk niet van de een op de andere dag. Het begon met paniekaanvallen en een angsstoornis rond mijn 13e. Waar ik compleet in paniek ’s avonds naar beneden kwam, op de bank lag te hyperventileren, terwijl mijn moeder de huisartsenpost belde. Het heeft lang geduurd voordat ze erachter kwamen wat ik ‘mankeerde’, waarom ik meer dan regelmatig een paniekaanval had, dagenlang ziek thuis bleef omdat ik gewoon geen energie had om ook maar iets te doen. In de tussentijd werd er gedacht dat ik pfeiffer had, maar dit is nooit met zekerheid vast gesteld, heb ik kinkhoest gehad en was mijn immuunsysteem eigenlijk altijd al laag. Dat zorgde ervoor dat ik meerdere malen per jaar, jaren lang, thuis op bed lag met hevige keelontsteking. Er werd regelmatig gedacht dat ik gewoon een ongemotiveerde, luie puber was die geen zin had om naar school te gaan. Dit was jaren voordat ik de stempel ADD kreeg. Ik kan het nog steeds niet uitleggen en ook voor mezelf blijft het raar klinken, maar ADD zorgt er nou eenmaal voor dat je soms niet vooruit te branden bent. Je komt grandioos te laat en leg dan maar eens uit dat je dat niet bewust doet. Dat je niet bewust nog een uur blijft snoozen voordat je je bed uit kan en de tijd vergeet als je jezelf klaar maakt voor school of werk. Wanneer iemand dat tegen mij zou zeggen verklaar ik diegene ook voor gek, maar toch gebeurt het mij iedere keer weer.

De horror combinatie van bindings- en verlatingsangst

Achteraf is het allemaal zo logisch, maar in het moment heb je het vaak niet door. De vragen ‘Waarom heb ik dit niet zien aankomen?’ en ‘Wat is er aan de hand met me?’ zijn ontelbaar vaak door mijn hoofd gegaan. Achteraf zijn het onwijs veel kleine, maar ook grote factoren, die hebben meegespeeld. Ik was 5 toen mijn ouders gingen scheiden, ik kan mezelf daar dus niks van herinneren. Behalve dat ik een smarties-ijsje kreeg toen we aankwamen bij legoland, de laatste vakantie dat mijn ouders bij elkaar waren. Maar ik heb zo lang ik mezelf het kan herinneren een wisselende relatie gehad met mijn ouders, waarna ik op mijn 15e ging verhuizen van mijn moeder naar mijn vader en hier na twee jaar alweer spijt van had. Ik kreeg vrij vroeg een serieuze relatie, die na genoeg problemen die verder privé blijven eindigde in dezelfde week dat mijn overgrootoma overleed. Tegen de tijd dat ik 16 was had ik twee familieleden verloren en hadden drie bekenden, van mijn leeftijd, zelfmoord gepleegd. Ik was twee keer van niveau gewisseld op de middelbare school, heb in het begin de nodige problemen gehad met mijn vader, die werden opgevolgd door problemen bij mijn moeder thuis waarna ik dus besloot te verhuizen. Toen uiteindelijk de relatie tussen mij en mijn moeder was hersteld volgde nieuwe problemen met mijn vader en stiefmoeder. Die er uiteindelijk voor hebben gezorgd dat ik de keuze heb gemaakt op mezelf te gaan wonen. Aangezien dat het mijn keuze is geweest persoonlijke dingen online te zetten en niet die van de mensen om mij heen, ga ik hier verder ook niet over uitweiden. Er zijn uiteindelijk altijd meerdere verhalen in dit soort situaties en buiten dat het privé is, vind ik het ook niet mijn plaats om één kant van het verhaal hier online te zetten. In de tijd dat ik bij mijn vader woonde werd er een kwaadaardige tumor gevonden bij mijn beste vriendin, die na anderhalf jaar, hoe sterk ze ook was en hoe hard ze ook heeft gevochten, het gevecht niet meer aan kon. Dit zorgde er onder andere voor dat mijn angsstoornis nog erger werd en ik het dieptepunt van de depressie die ik toen had bereikte. Ik durfde niemand meer dichtbij te laten omdat er in vijf jaar, vijf mensen die dicht bij mij stonden waren overleden. Wanneer je hoofd in zo’n staat is ga je twijfelen aan de hele wereld om je heen.

De achtbaan van een depressie: pieken, dalen, therapie & medicatie

Toen ik 16/17 was ging ik voor het eerst in therapie. Na ruim vier jaar zag ik in hoe slecht het eigenlijk ging en dat ik zo niet meer door wilde. Dit hielp in het begin erg goed, ik begon mezelf beter te voelen en stopte met de therapie. Wat ik toen nog niet wist is dat ik ADD heb. Er is niet veel bekend over ADD bij volwassenen, maar een van de kenmerken zijn dat je gevoelig bent voor een depressie en dat je niet goed filtert. Dit zorgt ervoor dat ik mezelf, onbewust, goed kan wijsmaken dat het goed gaat, ik heb op zo’n moment niet eens door dat het niet goed gaat. Er staat op zo’n moment niet alleen een masker op voor de buitenwereld, maar ook voor mezelf. Tot de emmer overstroomt. Dan komt er bij mij alles uit en zit ik weer in de situatie dat ik het achteraf kon verwachten. Op die momenten voel ik mezelf ook echt goed en ben ik mij er totaal niet van bewust dat alles zich langzaam opstapelt in mijn achterhoofd. Dit gebeurde toen mijn beste vriendin overleed, wat dus uiteindelijk het dieptepunt van mijn depressie werd. Ik stortte compleet in, raapte mezelf redelijk snel weer bij elkaar en begon aan mijn studie bij Academie Artemis. Ik miste haar ontzettend veel, maar verder ging het goed met me. Tenminste, dat dacht ik. Ondertussen ging ik wel opnieuw naar mijn therapeut, maar dit werkte niet meer voor mij. De klik was compleet verdwenen en eigenlijk irriteerde ik mezelf alleen maar aan haar. Dat was het moment dat ik besloot andere hulp te zoeken. Ik wilde wel dat het beter zou gaan, realiseerde mij dat ik iets moest gaan doen, maar wilde niet op zoek naar een andere therapeut om wéér alles opnieuw te vertellen. Ik maakte een afspraak bij de huisarts die mij eerder de keuze had gegeven tussen medicatie en therapie. Toen koos ik voor therapie, maar dit keer vroeg ik om een anti depressiva. Dit moet via een psychiater en ik moest dus eerst onderzocht worden. Uit dit onderzoek bleek dat ik een typisch gevalletje ADD ben. Ik begon met een zoektocht naar de juiste medicijnen dat uiteindelijk 1,5 jaar heeft geduurd. Ritalin werkte prima, maar ik werd er onwijs impulsief van, dacht niks door en moest elke week de dosis verhogen voor hetzelfde effect. Concerta zorgde ervoor dat ik vlak en gevoelloos was met agressieve en boze momenten tussendoor. Niet echt ideaal. Daarna heb ik nog een aantal onbekende medicatie geprobeerd die het ook allemaal net niet waren tot ik bij dexamfetamine terecht kwam. Dit ging een hele tijd goed, maar uiteindelijk moest ik ook daarvan om de paar maanden de dosis verhogen en zorgt dit ook voor de nodige bijwerkingen zoals overmatig zweten, stemmingswisselingen etc.

Nieuwe stad, nieuwe studie, nieuw leven

In het tweede jaar van mijn studie aan Academie Artemis stopte ik, ik was doodongelukkig en ben een paar maanden gaan werken terwijl ik op zoek ging naar een nieuwe studie. Ik woonde inmiddels al in Den Haag, voelde mezelf onwijs thuis in deze stad en richtte mezelf op een nieuw leven in een nieuwe stad. Toen ik in september aan de Associate Degree Crossmediale Communicatie begon vond ik mezelf terug. Ik had elke dag zin om uit bed te komen en te gaan doen wat op de planning stond. De studie was helemaal mijn ding, ik maakte mijn huiswerk en haalde hoge cijfers die ik van mezelf niet gewend ben. Ik leerde Anne kennen, wat al snel een hele goede vriendin van mij werd, ging lekker wijntjes doen op het terras en verkende het uitgaansleven van Den Haag. Ik werkte op dat moment niet meer, maar kreeg WW, dus over geld hoefde ik mezelf ook geen zorgen te maken. Daarnaast had ik het onwijs naar m’n zin met de bekende Tinder-app en heb ik een hoop leuke en hilarisch mislukte dates gehad. Totaal niet met de intentie om een relatie te beginnen, ik was inmiddels al 4 jaar vrijgezel en ik vond het wel prima zo, maar wat ben ik dankbaar voor die app. Inmiddels heb ik alweer acht maanden een relatie met mijn lieve vriend Olaf, die ik – je raadt t al – op tinder ontmoet heb. Toen we begonnen met praten dacht ik door zijn bio dat hij in Curacao woonde en gokte ik dat hij even op bezoek was in Nederland. Nu bleek dat hij net terug was van een half jaar stage in Curacao en dus gewoon hier woonde. We hadden al snel een klik en planden een date, die hij vervolgens cancelde. Daarna trok ik m’n stoute schoenen aan, feminist die ik ben, en stelde voor later die avond een drankje te doen. Hij reageerde enthousiast en ik zei een paar uur later weer af. Twijfels, vooroordelen, precies die ene week in de maand, nee.. Ik zag het toch niet zitten. Uiteindelijk bleek drie keer scheepsrecht te zijn en al mijn twijfels en vooroordelen verdwenen toen we een week later alsnog onze eerste date hadden. Kort daarna kreeg ik weer een bijbaantje waar ik onwijs veel plezier in had en ik was onwijs gelukkig. Ik had de perfecte studie gevonden, een heerlijk studentenleven, ik zat in de roze wolk fase van het verliefd zijn en had een leuke bijbaan. Ik had m’n leven terug op de rails gekregen en kon niet trotser zijn.

Een vrije val in een diep dal

Herstellen van een depressie en allerlei stoornissen gaat nooit in een keer. Dit is iets wat jaren duurt en zelfs wanneer je denkt er vanaf te zijn ben je nog bezig met herstellen. Dit heb ik jammer genoeg hardleers moeten ontdekken. Dit kwam onder andere door een ander kenmerk dat ver bovenaan het lijstje staat bij ADD: hyperfocus. Wanneer je ADD hebt en je vind iets leuk of interessant ga je er helemaal op in, of in door, hoe je het noemen wilt. Ik was op dit moment compleet gefocust op te veel dingen. Ik richtte mezelf de volle 100% op mijn studie, op mijn relatie, op het studentenleven en mijn nieuwe werk bij Ici Paris. Bij elkaar opgeteld was ik dus voor de volle 400% aan het leven. Zo’n 300% te veel dus. Maar ik was gelukkig, gemotiveerd en vrolijk, dus hoe kon ik weten dat het niet goed was? Ik voelde me toch goed? In november zei ik al vaker stapavondjes af en ging ik steeds minder leuke dingen doen met vriendinnen. In december merkte ik dat het me fysiek begon te slopen. Ik werkte veel, ging naar school en in de vakantie was ik welgeteld 4 dagen vrij. Kerst, oudjaarsdag en nieuwjaarsdag. Werken in een luxe parfumerie tijdens de decembermaand is simpelweg keihard knokken en net als vorig jaar bij Douglas, stond ik deze kerst met keelontsteking bij Ici Paris te bikkelen. Olaf en ik kregen vaker discussies en binnen een maand hadden we onze eerste ruzie te pakken. De twee maanden erna bleef dit zo door gaan en kwam ik er zo eigenlijk na een knallende ruzie achter dat het helemaal niet goed ging en ik er weer doorheen zat. Door het faillissement van de V&D raakte ik mijn baan kwijt en dat was voor mij de druppel. Mijn emmertje stroomde weer over en alles kwam eruit. Ik had regelmatig discussies met mijn vriend, een hele lijst aan herkansingen voor mijn studie, mijn stemmingswisselingen waren intens, ik had geen inkomsten meer uit een bijbaan en met de gedachte snel weer een nieuwe baan te hebben – wat dus niet gebeurde – gaf ik te veel geld uit. Hierdoor kwam er nog wat financiële stress bij kijken en deed ik op een gegeven moment door een tekort aan energie én geld helemaal geen leuke dingen meer met vriendinnen. Ik merkte dat het gewoon even weer niet ging.

Het resetten van je hersenen: neurofeedback en cognitieve gedragstherapie

Ik ging op zoek naar een oplossing. Iedere keer moest ik weer met mijn medicijnen omhoog om hetzelfde effect te houden. Daarbij komt ook nog eens kijken dat ik deze medicijnen zo ongeveer de rest van mijn leven nodig zal hebben en ik eigenlijk vanaf het begin al tegen medicatie was. Het blijft vreemd voelen om pillen te slikken om mezelf beter te voelen.. Een andere reden dat ik er eigenlijk op tegen ben, is omdat medicatie helpt voor de symptomen maar niet de oorzaak. Dus je zal het probleem nooit helemaal oplossen. Een paar maanden geleden vond ik een nieuwe soort therapie, neurofeedback. Ik vond een fijne therapeute in Den Haag die dit combineert met cognitieve gedragstherapie. Dit betekend dat ik wekelijks een uur met haar praat, het is te vergelijken met een afspraak bij een gewone psycholoog, maar hierbij geeft zij mij oefeningen om te helpen filteren en anders te leren voelen. Een probleem wat ik ervaar bij ADD is dat filteren heel lastig voor mij is. Normaal gesproken wanneer je informatie binnen krijgt filteren je hersenen dit automatisch, bij mij gebeurd dit niet. Je zou kunnen zeggen dat alle informatie bij mij op hetzelfde niveau binnen komt. Een product dat uitverkocht is bij de supermarkt is voor mij bij wijze van spreken net zo erg als horen dat iemand ernstig ziek is. Op het moment dat ik dit hoor moet het eerst gefilterd worden voordat ik hier een realistische gedachte of een reëel gevoel bij heb. Dit kost veel energie, maar omdat ik er inmiddels al een aantal jaar ervaring mee heb weet ik het van mezelf en kan ik tegenwoordig, onder andere door deze therapie, van te voren goed inschatten wat wel en wat niet reëel is. Daarna heb ik een half uurtje neurofeedback, dit is een hersentraining die de verschillende hersendelen die uit balans zijn – ofwel mijn hele hersenen – terug in balans brengt. Hierover schrijf ik later misschien een ander artikel, want dit heeft te maken met het opnieuw vormen van je hersenen, anders leren denken en voelen en als ik zo eens kijk naar het aantal woorden van dit artikel geloof ik dat ik ondertussen beter een boek kan gaan schrijven. Wanneer ik (bijna) klaar ben ga ik beginnen met het afbouwen van mijn medicijnen en hopen dat ik eindelijk met een goed gevoel door het leven kan, zonder alle bijwerkingen van de medicatie en mijn tienerjaren achter me kan laten.

 

Het is een onwijs lang artikel geworden en ondanks mijn twijfels en zenuwen om dit online te zetten is het ook wel fijn om het een keer op te schrijven. Ik hoop natuurlijk niet dat er lezers zijn die zich hierin herkennen, maar als ze er zijn hoop ik wel dat ook jullie hier iets aan hebben. Voor nu ga ik eerst nog even genieten van mijn vakantie, want over een paar weken is het alweer tijd om terug naar school te gaan.. Ik hoop dat ik snel weer wat fitter ben en meer energie over heb om te bloggen, maar voor nu zal het nog een tijdje rustig blijven op mijn website.

 

Heel veel liefs,

Danique

5 comments on “Psychische stoornissen, overspannen & ADD”

  1. Bianca schreef:

    Wauw wat een intens verhaal Danique! Wat knap dat je hier zo open over kunt vertellen.

    Ik hoop dat je trots kunt zijn op de vooruitgang die je maakt, door de therapie, maar vooral door je eigen inzet. Het zal tijd nodig hebben, maar ik hoop dat je je over een tijd weer gelukkig kan voelen met je lichaam, geest en leven!

    daniquedejong

    01/08/2016

    Dankjewel voor je lieve berichtje!

    Het is heel dubbel, aan de ene kant heb ik dat trotse gevoel maar het blijft balen als je dan zo’n terugval hebt. Maar ik geloof dat dat allemaal goed gaat komen!

    Liefs, x

    Bianca

    01/08/2016

    Als je geloof blijft houden en dus hoop, komt het uit eindelijk allemaal wel goed! 🙂

    daniquedejong

    01/08/2016

    Dat denk ik ook, liefs!

  2. Michelle Kaiser schreef:

    Wat een onwijs knappe stap van je om dit zo online te plaatsen. Echt een applaus ?!!! Klinkt heel raar, maar ik voel bijna plaatsvervangend trots en als ik dit lees zou ik je het liefst een hele dikke knuffel willen geven. Ik hoop dat je je enigsinds nu wel beter zal gaan voelen met hulp van de therapie en de medicijnen. Wat mij bijblijft is de opmerking die mijn moeder altijd maakt die voor jou nu misschien heel ongeloofwaardig klinkt, maar die luid: “Het is nog nooit zo donker geweest of het word weer licht!” En ik hoop dat hij jou zal helpen in te zien dat de laatste 8 jaar van jouw leven vreselijke downs heeft gehad en zelfs een paar ups, maar heb er vertrouwen in dat iedereen weer uit het rot leven komt op een dag. Ik vind het heel rot voor je, maar ik denk dat je er gewoon alleen maar op kunt hopen dat je zelf en je lichaam die reset knop moeten vinden en wanneer die gevonden is, je het licht aan het eind van deze diep zwarte tunnel weer kunt zien. Ik wens je heel veel kracht toe! Liefs Michelle

Laat een reactie achter bij Michelle Kaiser Reactie annuleren

%d bloggers liken dit: